Karadiyar'ın hikâyesi Tien ve Sinraen'deki kütüphanelerde saklıdır. Geçen çağların mucizeleri, savaşları, kahramanlıkları ve ahmaklıkları bu sayfalarda yazılıdır.

I

Boşluk ve İki Ses

I. Boşluk

Gök yokken, toprak yokken, yalnızca Boşluk vardı. Işığın düşeceği bir yer, sesin çarpacağı bir şey, bir anı ötekinden ayıracak bir değişim olmadığı için Boşlukta zaman da yoktu. Var olduğunu bilecek hiçbir şey yoktu.

Sonra Boşluk bir kez titredi.

Bu titreyişin bir nedeni yoktur, çünkü neden ancak bir şeyin ardından başka bir şey geldiğinde doğar. Titreşim sınırsız Boşluk boyunca yayıldı, varacak bir kıyı bulamayınca kendi üzerine katlandı ve katlandığı yerde ikiye ayrıldı.

Birine Nolwë dendi: Akış. Diğerine Hesven: Duruş.

Bu adlar çok sonra, onları sezen ilk ölümlülerin dilinde doğdu ve onlara hiçbir şey katmadı. İki Ses'in yüzü, bedeni ya da isteği yoktur. Ölümlüler onlara ses der, çünkü başka bir kelime bulamamışlardır. Oysa onlar konuşmaz, yalnızca olur.

II. Taşın ve Suyun Doğuşu

Nolwë'nin geçtiği yerde her şey yer değiştirdi. Hesven'in durduğu yerde her şey kaldı.

Başlangıçta hiçbir şey kalmadı, çünkü Nolwë her şeyi sürükleyip götürüyordu. Toz buluta, bulut ateşe, ateş küle dönüşüyor ve hiçbir biçim bir andan uzun sürmüyordu. Hesven durduğunda ilk kez bir şey yerinde kaldı. Soğuyan ateş sertleşti, kendi ağırlığıyla çöken kül taşa dönüştü.

Yalnızca Hesven olsaydı, o ilk taş sonsuza dek ilk hâlinde kalırdı ve üzerinde hiçbir şey bitmezdi. Dünyayı ikisi birlikte kurdu, çünkü ikisi olmadan hiçbir şey ne var olabilirdi ne de sürebilirdi.

Hesven dağları kaldırdı. Doğunun bulutları delen sarp kayalıkları onun ilk duruşudur. Nolwë nehirleri açtı. Dağların arasında taşın en zayıf damarlarını bulup ilerledi ve geçtiği her yerde bir yatak bıraktı.

Karadiyar, taşın durduğu ve suyun aktığı yerde doğdu.

Dağdan kopan taşı nehirler taşıdı, taşınanı ovalar tuttu. Ormanlar, toprağın suyu tutup yavaş yavaş bıraktığı yerlerde yeşerdi. Deniz ise Nolwë'nin hiç duramadığı, Hesven'in de hiç tutamadığı yerdir. Bu yüzden dalgalar hiç dinmez.

III. Sürtünme

İki Ses hiç karşı karşıya gelmedi. Aralarında kılıç, öfke ya da söz yoktu.

Nolwë ilerledikçe Hesven direndi, Hesven direndikçe Nolwë ilerledi. Bir mevsimin ötekini silmesi, bir nefesin ötekini kovması gibi sürdü bu. Kışın su donar ve tohum toprağın altında bekler, baharda buz çözülür ve aynı tohum yarılıp filizlenir. Biri ötekini yenseydi, dünya ya sonsuz bir kışta donar ya da sonsuz bir selde dağılırdı.

Çağlar, aralarındaki sürtünmeden doğdu. Zaman da onunla başladı, çünkü bir şeyin değişmesi ve değişmeden önceki hâlinin bir yerde kalması, zamanın ta kendisidir.

İki Ses'e iyi ya da kötü denemez. Tarlayı sulayan nehir bir gün köyü de yutar, rüzgârı kesen dağ bir gün çığı da düşürür. Her biri yalnızca kendi yasasını izler ve o yasa kimseyi gözetmez.

IV. Son

Sonra canlılar geldi.

Ot, taşın çatlağında su bulduğu yerde bitti. Böcekler otun dibinde, kuşlar böceklerin peşinde çoğaldı. Canlılar, Akış ile Duruş arasındaki en ince dengeydi. Her nefesleri bir akış, her kalp atışları bir duruştu.

Sonra Nolwë'nin akışı canlı olan her şeye ulaştı ve her canlıda bir son belirdi.

Bu bir ceza değildi. Akış, nehrin taşı ya da rüzgârın yaprağı sürüklediği gibi dokunduğu her canlıyı da alıp götürdü. Ölüm böyle doğdu.

Hesven'in Duruşu bu sona direndi. Bu da bir merhamet değildi. Taşı bin yıl yerinde tutan, yaprağı buzun içinde çürütmeyen aynı Duruş, canlıları da tutmaya çalıştı.

Direndiği her yerde bitiş eksik kaldı, eksik kaldığı her yerde de bir boşluk açıldı. Gitmesi gereken bir şey gitmeyince, artık ait olmadığı bir yerde kalakaldı.

Karanlık oradan geldi: Nolwë'nin Akışı'nın geçemediği yerlerde biriken Duruş.

Bu karanlık, sabah olunca dağılan gecenin karanlığına benzemez. Eski höyüklerin dibinde, sesin ulaşmadığı mağaralarda ve yası tutulmamış ölülerin yattığı yerlerde birikir. Ölüp de gidemeyenler oradan çıkar. Akış onlardan çekildiği için soğuk, Duruş onları bırakmadığı için yorgunluk bilmezler. Bugün höyüklerin arasında dolaşan soluk gölgeler, o ilk eksik bitişlerden kalmadır.

V. Geç Geçenler

Akış her canlıya aynı hızla ulaşmadı.

Dünyanın en eski ormanlarında, kökler toprağı ve toprak suyu öyle sıkı tutuyordu ki Akış oralarda yavaşladı. O ormanların derinliklerinde, ölümlülerden çok önce, son kendilerine çok geç ulaşan bir halk uyandı. Ölümlüler onlara sonradan Elf dedi ve uzun yaşamalarına bakıp onları ölümsüz sandı. Oysa Akış onlara da ulaşır, yalnızca yüzyılların ağırlığıyla, bir nehrin bir dağı aşındırdığı sabırla. Gözleri karanlığı, kulakları en hafif fısıltıyı bu yüzden seçer, çünkü onlar dünyayı Akış'ın acele etmediği bir yerden izlerler. Bu yüzden ölümlüler kendi krallıklarını kurarken Elfler ağaçların arasında görünmeden beklediler.

Ölümlülerin arasında da Duruş'a daha yakın doğanlar oldu. Bedenleri kısa, kemikleri taş gibi sağlamdı. Kendi halkları onları uzun yıllar bir illetin pençesinde sandı. Oysa onlar yalnızca taşa yakındı ve günü geldiğinde, kendilerine en yakın hissettikleri dağlara çekildiler.

Ve Akış'ın ateşi ile Duruş'un taşının yerin altında birbirine en çok yaklaştığı sıcak yarıklarda, çağlar boyunca uyanmayı bekleyen kanatlı bir soy vardı. Onların uyanışı da, ölümlülerin onlara verdiği adlar da çok daha sonraya, başka bir hikâyeye aittir.

VI. Geçitteki Ölümlü

İnsanlar, Elflerin gözünden uzakta, ovalarda ve vadilerde çoğaldı. Birlikler kurdular, birleştiler, dağıldılar, yeniden birleştiler. İlk büyük birlikleri yıkıldığında iki yüz yıl boyunca dağınık yaşadılar. Sonra Tepedüz'de doğan Aroblin Esthe adlı bir adamın çevresinde toplanmaya başladılar ve tek bir taht fikri ilk kez yüksek sesle konuşuldu.

Her birlik bu fikri sevmedi.

Birleşmeden yedi yıl önce, kendi topraklarını kimseyle paylaşmak istemeyen birlikler Aroblin'e karşı tek bir ordu olup yürüdü. İki ordu, adı sonradan unutulan geniş bir nehrin geçidinde karşılaştı. Savaş sabahtan akşama dek sürdü. Atlar suyun ortasında devrildi, mızraklar kırıldı ve nehir kızıla döndü. Gün batarken Aroblin'in safları geçidi tuttu. Ama Aroblin bunu göremedi, çünkü öğleden sonra bir mızrak göğsünü delmiş ve atından düşen Aroblin akıntıya kapılmıştı.

Onu aşağı akıntıda, sazların arasındaki bir sığlıkta bıraktı nehir. Yarısı suyun içinde, gözleri göğe açık yattı. Kanı durmadan suya karıştı. Karanlık çöktüğünde onu arayanların meşaleleri çok yukarıda, çok uzakta kaldı.

Nolwë ona gelmedi, çünkü Nolwë hiçbir yere gelmez. O zaten oradaydı: suyun akışında, damarlardan sızan kanda, her yavaşlayan nefeste. Ama o gece yaşamla ölümün arasında duran bu ölümlü, çoğu canlının ancak son anında sezdiği şeyi bütün genişliğiyle sezdi.

Önce nehir sustu. Su akmayı bırakmadı, ama sesi kesildi ve her yöne birden akmaya başladı. Yıldızlar gökten indi, suyun içinde onunla birlikte aktı. Sonra nehir genişledi, kıyıları silindi ve Aroblin kendini artık bir nehirde değil, Akış'ın kendisinde yatarken buldu.

Gördüğünü hiçbir ölümlü dile anlatamazdı, o da hiçbir zaman tam anlatamadı.

Boşluğun titreyişini gördü. Ateşin küle, külün taşa dönüştüğünü, dağların karanlıktan yükseldiğini ve ilk nehrin taşın damarını bulup yarıştığını gördü. Bir ormanın filizlenip yaşlandığını, devrilip toprağa karıştığını ve aynı toprakta yenisinin yükseldiğini bir nefes süresinde gördü. Annesinin ve babasının yüzlerini, kendisinden önce gelen yüz bin ölümlünün yüzleriyle birlikte, nehrin içinde akıp giderken gördü. Höyüklerin dibinde kıpırdamadan bekleyen soğuğu ve o soğuğun nasıl biriktiğini gördü. Kendi kanının da o suyun bir parçası olup uzaklaştığını gördü ve buna karşı koymak istemedi.

Hepsinin içinden bir tek soru geçti. Dudaklarından değil, kanından yükseldi.

Neden?

Cevap kelimeyle gelmedi. Akış onun içinden geçti ve ölümlünün zihni o geçişi, bir ömür boyu taşıyabileceği tek bir düşünceye böldü:

Geçmeyen hiçbir şey başlamaz.

Sonra nehir yeniden sesini buldu ve tek bir yöne akmaya başladı. Akış, onu alıp götürmeye devam etti.

VII. Duruş

Ama götüremedi.

Gece yarısını geçerken Aroblin'in kanı yavaşladı. Soğuk geldi, ama bu ölümün soğuğu değildi. Taşın soğuğuydu, sanki bir dağ göğsüne oturmuştu. Kanı durdu, nefesi yavaşladı ve kalbinin her atışı arasına uzun, ağır bir sessizlik girdi.

Hesven de ona gelmedi, çünkü o da zaten oradaydı: nehrin dibindeki taşta, kıyının ağırlığında, gecenin donduran sessizliğinde. Akış'ın sürüklediği ölümlüyü Duruş tuttu. Bir şey göstermedi, bir şey söylemedi, bir şey istemedi. Yalnızca tuttu. Aroblin onun adını kimseden duymadı, ama sabaha karşı o ağırlığın altında yatarken bu adı biliyordu.

Şafakta yarası kapanmıştı. Onu sazların arasında bulan adamları, bütün gece buz gibi suda yatan liderlerinin hâlâ nefes aldığına inanamadı. Dudakları morarmış, parmakları taş gibi sertleşmişti, ama gözleri açıktı ve başka bir yere bakıyordu.

Bu bir lütuf değildi, çünkü Duruş kimseyi kayırmaz. Tutulan her şeyin karşılığında bir yerde bir boşluk açılır. O sabah, geçmesi gereken bir şey geçmeden kaldı. Ne olduğunu ölümlüler hiçbir zaman bilemedi.

Yıllar sonra, taht kurulduktan on iki yıl sonra, Aroblin'in eşi Nimaor kimsenin sebebini bulamadığı bir hastalıkla öldü. Ölümlüler buna talihsizlik dedi. Akış için bu yalnızca bir geçişti.

VIII. İki Yasa

Aroblin yaralarından kurtulduğunda artık eskisi gibi değildi. Savaşmak yerine dinlemeyi seçti. Bir birliğin topraklarına vardığında önce nehrine, sonra dağına bakar, bir yerin nasıl yaşayacağını suyundan, ne kadar süreceğini taşından okurdu. Ölümlüler buna bilgelik dedi. Oysa bu, bir kez görülmüş olanın unutulmamasından başka bir şey değildi.

Yedi yıl sonra, İlk Çağ'ın altı yüz yirmi sekizinci yılında insanlar onun sözüyle tek bir taht altında birleşti. Topraklar onun tavsiyesiyle bölündü ve her birliğe, bir nehrin aktığı ve bir dağın durduğu bir yurt verildi.

Tahta çıktığı yıl Aroblin, o gece sezdiklerini bir taşa kazıttı ve taşı ilk taht salonunun eşiğine, herkesin üzerine basıp geçeceği yere koydurdu. Kazınan sözler, ölümlülerin İki Ses'ten anlayabildiği kadardı:

Nolwë'nin yasası her şeyin geçmesidir. Kral da, taç da, bu taş da bir gün geçecek.

Hesven'in yasası hiçbir şeyin geçmemesidir. Kazınan söz, dökülen kan ve yası tutulmayan ölü kalır.

İkisine de dua edilmez, çünkü ikisi de duymaz. Ölümlülere kalan, neyin geçip neyin kalması gerektiğini bilmektir.

Aroblin geçti. Taht önce oğluna, sonra torununa kaldı. Taht salonu yıkıldı, yerine yenileri kuruldu ve ölümlüler o taşın ne zaman kaldırıldığını unuttu. Ama taş geçmedi. Yüzyıllar boyunca üzerine basıldığı hâlde yüzeyi bir gün bile aşınmadı. Akış her şeyi götürür, ama Duruş da bazı şeyleri tutar ve hangisinin tutulacağını hiçbir ölümlü seçemez.

Karadiyar bu iki yasanın arasında durur.